 |
Hasbi aan het woord!
Een interview met Hasbi (volledige naam: Hasbinalloh) is al een feest op zich, zonder ook maar een moment stil te vallen en valt hij van het ene verhaal in het andere. Wat hij allemaal heeft meegemaakt, wat hij op school allemaal leert en hoe hij het bij Peduli Anak vindt. Alles vertelt hij heel openhartig, dát is Hasbi: altijd een glimlach op zijn gezicht, niet te verlegen en erg behulpzaam. Tijd dus voor een gesprekje met hem!
Zeg eens Hasbi, waar kom je precies vandaan?
Nou, ik ben geboren in het oosten van Lombok maar ben verhuisd met mijn moeder en stiefvader verhuisd naar Ampenan (vlakbij Mataram red.). Mijn echte vader is overleden toen ik nog klein was moet je weten. We zijn toendertijd verhuisd, naar het huis van een oom, omdat er geen werk was in het oosten van Lombok en mijn moeder wilde proberen werk te zoeken in Ampenan. Maar ja, dat is niet zo heel goed gelukt eigenlijk. Ze is toen plastic gaan verzamelen, als je een hele grote zak (ter grootte van jutezak) inlevert krijg je daar dan 5.000 Rupiah voor (40 cent) Waar ik eerst woonde ging ik nog naar school, tot de 4e klas van de basisschool, en mijn oma hielp mijn moeder om school te betalen. Maar toen we gingen verhuizen hadden we nóg minder geld en kon ik niet meer naar school.
En wat deed je toen je niet meer naar school kon?
Dan ging ik ook maar geld verdienen, op de markt. Dan hielp ik mensen met spullen dragen en daar kreeg ik dan wat geld voor. Maar ook deed ik vaak bedelen, want dan geven mensen je ook geld! Bij een kraampje op die markt verkochten ze fruit en die meneer en mevrouw waren heel erg aardig voor me, die hielp ik ook vaak. Dan gaven ze me fruit, wat te eten of ook geld. ’s Avonds ging ik op een gegeven moment bijna nooit meer naar huis, of ja eigenlijk ben ik weggelopen. Thuis was er vaak ruzie, hadden niet genoeg te eten en mijn moeder had veel zorgen omdat er geen geld was. Ik sliep dan in het stalletje van die aardige mensen. Afentoe ging ik nog weleens naar huis, dan gaf ik mijn moeder wat geld wat ik verdiend had, zo kon ik haar toch nog helpen.
Had je ook veel vriendjes toen je op de straat leefde?
Op een dag kwam ik 2 jongens tegen die net zo oud waren dan mijzelf, die sliepen ook heel vaak op de markt. We werden vriendjes en hielpen elkaar door voor elkaar eten te kopen als de ander geen geld had. Een van die twee woont nu ook bij Peduli Anak, is nog steeds mijn vriendje! Maar nu heb ik er nóg meer…haha!
Hoelang woon je al bij Peduli Anak?Ppfff…..vanaf 2006 maar welke maand precies weet ik niet, dat is toch niet erg hè? (om het juiste antwoord te geven: Hasbi woont vanaf maart 2007 bij Peduli Anak)
Hoe ben je bij Peduli Anak terecht gekomen?Op een gegeven moment stopte er een auto bij de markt die ik nog nooit gezien had. Die mensen vroegen heelveel aan me, waarom ik niet thuis sliep en ook of ik weer naar school wilde. In het begin vond ik die mensen maar een beetje eng eigenlijk, ik dacht dat ze me wilde verkopen! Maar ze waren heel aardig voor me en zijn toen met mijn moeder gaan praten. Mijn moeder moest huilen, dat vond ik heel erg, ik moest ook huilen van binnen maar was heel blij dat ik weer naar school kon gaan. Mijn moeder was ook blij, maar toch moest ze huilen, gek hè? Maar ik zie mijn moeder nog vaak, ze komt op bezoek en vaak ga ik bij haar logeren. Dan vraagt ze altijd of ik het nog naar mijn zin heb bij Peduli Anak en of iedereen aardig voor me is daar.
Wat doe je het liefste bij Peduli Anak?
Natuurlijk spelen met al mijn vriendjes! Maar school vind ik ook héél erg leuk, ik ga naar een school die vlak bij Peduli Anak ligt. Maar bij Peduli Anak krijgen we ook les, Engelse les vind ik het állerleukste en daar ben ik best wel goed in. Maar dat moet ik goed kunnen want ik wil later op een cruiseschip werken, met een uitstapje van Peduli Anak zei die meneer van dat schip dat als je daar wilt werken dat je heel goed Engels moet kunnen praten. Politieman? Nee, dat wilde ik eerst worden maar nu niet meer! .
Geplaatst op: 28 augustus 2008 door Peduli
|
