Inmiddels is het project in Indonesië afgerond, althans voor het Ubuntu Nederland team. Linda, Maritta, Maja en ik zelf, een gouden team, ieder met haar eigen kwaliteiten, iedereen heeft keihard gewerkt om dit project te laten slagen, ik ben ontzettend trots op ons. Met name omdat we alles vanaf het begin samen hebben gedaan met onze projectpartners, het is een ontzettend eerlijk en gelijkwaardig project geworden, waarin over en weer heel erg veel geleerd is. Ubuntu heeft de kans en het vertrouwen gekregen om heel veel bijzondere Indonesische mensen te mogen leren kennen en met deze mensen samen te mogen werken. Samen met al deze mensen is het project ontstaan, stukje bij beetje. Het Ubuntu Indonesië team heeft het stokje nu volledig van ons over genomen.
We hebben ons ingezet om mensen bij elkaar te brengen, te inspireren, te motiveren om het verschil te maken in de levens van 87 straatmeisjes in Bandung, mission completed! Stichting Bahtera, de mensen die met straatkinderen werken en Maintheater, een professionele theatergroep werken samen om nog eens 20 voorstellingen te gaan spelen in en rondom Bandung. Alles loopt gewoon door, de voorstellingen, alle activiteiten die er zijn opgezet, de gesprekken over continuering en verbetering. Nieuwe samenwerkingen ontstaan en de gesprekken over het volgende grote project zijn in volle gang.
Van oktober tot en met februari 2011 waren we in Indonesië. Onze eerste project in Azië, in de stad Bandung, op het eiland Java. Een bijzonder en groots project met 87 straatmeisjes. Doelstelling van het project: de straatmeisjes weer in contact te brengen met hun kracht, hun power, potentie, hun levensvreugde. En meer bewustzijn en betrokkenheid creëren omtrent de straatkinderen problematiek in de stad Bandung. Straatkinderen in Indonesië hebben het zwaar, de regering ontkent glashard dat straatkinderen bestaan, houdt van tijd tot tijd een razzia en daarmee is de kous af. Instanties die verantwoordelijk zijn voor het lot van deze kinderen zitten met de handen in het haar. Het ontbreekt aan mankracht, professionaliteit en visie om dit gecompliceerde probleem aan te pakken.
Ubuntu heeft door haar 4.5 jarige bestaan veel geleerd. Met vallen en opstaan hebben we een methode weten te ontwikkelen die werkt, die wel iets kan bijdragen om het leed van deze kinderen te verzachten en het lot van deze kinderen te veranderen. Onze methode bestaat uit drie logische stappen: bewustwording, betrokkenheid en uiteindelijk actie. Mensen inspireren om in beweging te komen, om zo het verschil te maken in de levens van straatkinderen.
Er is een fantastische voorstelling gemaakt, de regering is komen kijken en er is gesproken met mensen uit de politiek die tot in het diepste van hun ziel geraakt waren door de theatervoorstelling. De burgemeester was aanwezig en er zijn afspraken voor een vervolg gesprek om te kijken op welke manier we kunnen samenwerken. De dialoog is op gang gekomen en daar gaat het om, mensen samenbrengen om samen te zoeken naar oplossingen die werken, die haalbaar zijn, waar mensen blij van worden omdat ze samen zoeken, omdat ze het begrijpen en er achterstaan.
Het bewustzijn creëren dat straatkinderen geen groep abstracte lastige kinderen zijn, onbetrouwbaar, irritant en gevaarlijk. Het zijn kinderen, kleine kinderen met gevoel, dromen, talent en de hoop op een betere toekomst. We hebben de meisjes in Bandung gevraagd waar ze van dromen, allemaal zeggen ze: dat er een dag mag komen dat er mensen trots op me zijn en dat ik trots ben op mezelf.
Veel mensen in Indonesië zijn vergeten dat deze straatkinderen ook rechten hebben, en dat de volwassenen Indonesiers moeten opstaan om deze rechten te waarborgen, veilig te stellen. Ubuntu is opgericht om mensen te helpen dit te herinneren.
We hebben creatieve activiteiten opgezet in 4 verschillende wijken van Bandung waar straatkinderen actief zijn. Deze meisjes werken elke dag op de straat om hun target te halen. Een target van 30.000 roepia per dag, dit komt neer op € 2,50. Deze target wordt ze opgelegd door hun ouders. Halen de meisjes hun target niet krijgen ze straf, dit kan variëren van verbaal tot fysiek geweld. Dit gegeven maakt dat kinderen liever niet meer naar huis gaan en ze soms dagenlang tot diep in de nacht rondzwerven opzoek naar geld. Het meeste geld wordt opgehaald door te zingen en te musiceren voor de auto’s die stoppen voor het stoplicht. Staat het stoplicht op rood, rennen ze naar de auto’s met hun gitaren en hun zelf gemaakt muziekinstrumenten. Een uitzichtloos en zwaar bestaan, zonder enige kans op verandering, met alle gevaren van dien. De kinderen die het geluk hebben om naar school te mogen gaan liggen te slapen in de schoolbanken, totaal uitgeput.
Ubuntu heeft gekozen voor straatmeisjes omdat straatmeisjes in Indonesië kwetsbaar zijn en gevaar lopen in aanraking te komen met criminaliteit en prostitutie.
Door deze kinderen te betrekken bij onze creatieve projecten ontwikkelen ze zelfvertrouwen, zelfrespect en eigenwaarde. Door het ontwikkelen van deze vaardigheden maken we straatkinderen weerbaarder waardoor de kans om op het slechte pad terecht te komen kleiner wordt. Meisjes in Indonesië zijn verlegen, bescheiden en durven niet vanzelfsprekend voor zichzelf op te komen. Door het maken van een theatervoorstelling ontwikkelden deze meisjes: moed, durf, doorzettingsvermogen, weerbaarheid, respect, concentratie en het vermogen om samen te werken. Vaardigheden die deze meisjes in de toekomst heel goed kunnen gebruiken. Om voor zichzelf op te komen en beter hun vrouwtje te staan.
Het meest geweldige is dat er nu een team van professionals en experts is in Bandung die het stokje heeft overgenomen. Mensen die vanuit een eigen intrinsieke motivatie kiezen om het werk van Ubuntu in Indonesië voort te zetten. Omdat ze het belangrijk vinden, omdat ze zich verantwoordelijk voelen, omdat ze zich verbonden voelen met de kinderen en er heel erg veel voor terug krijgen. Iets wat niet in geld is uit te drukken, omdat ze beseffen dat ze onderdeel uitmaken van iets wat groter is en begrijpen dat als we de wereld een beetje mooier willen maken, we dat samen moeten doen en er dan heel erg veel mogelijk is.
Het was heftig, dynamisch, leerzaam, meeslepend, confronterend en fantastisch tegelijk, een avontuur waar ik met heel veel trots en liefde op terug kijk. De meisjes achter moeten laten was verschrikkelijk, huilend in elkaars armen hebben we afscheid genomen. Het maken van een theatervoorstelling, samen spelen, samen leren, samen lachen brengt je ontzettend dichtbij elkaar, we hebben zoveel opgebouwd met elkaar. Juist dit aspect is zo krachtig van onze projecten met straatkinderen, we maken contact op zielsniveau met deze krachtige en kwetsbare kinderen.
Dit project was slechts een aftrap, een begin, met als einddoel een waardiger bestaan voor straatkinderen. Een bestaan waar kinderen kind mogen zijn, mogen spelen, lachen en onbezorgd mogen genieten. Het team van mensen die eenzelfde droom heeft wordt groter en groter, zowel in Nederland, als ook in de rest van de wereld. Zo ook in prachtig Indonesië. Het is alsof er iets in de lucht hangt, een gevoel van kracht, positiviteit en vertrouwen om op te staan voor wat je belangrijk vindt, steeds meer mensen gaan staan waar ze voor staan. Het is gemakkelijk om je te verschuilen achter een luie corrupte regering, of een baan die al je tijd opslokt, maar wat doe jij binnen jouw eigen mogelijkheden, wat kan je wel doen. Denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen. Mensen met talent, en iedereen heeft talent, hoe klein of hoe groot ook koppelen aan deze straatkinderen, dat is wat we gedaan hebben.
Het voelt goed om je talenten te mogen ontwikkelen, het te kunnen laten zien. Ubuntu laat mensen ervaren hoe ontzettend goed het kan voelen om je talent over te dragen aan een ander. Aan een kind, die anders deze kans nooit gekregen zou hebben. Een ander mens sterker en groter maken en boven zichzelf laten uitstijgen geeft een gevoel van kracht, positiviteit en verbinding, in de volksmond ook wel geluk 
Vorige week woensdag kreeg ik een telefoontje van een vriend van ons die ons helpt sinds we vier jaar geleden met Ubuntu begonnen zijn. ‘Ik ga je iets vertellen waar je heel blij van gaat worden. Wat zou je ervan vinden als er een gigantisch groot steigerdoek komt te hangen in de binnenstad van Amsterdam voor Ubuntu? Het duurde even voordat ik me realiseerde wat hij zei, een steigerdoek? In het centrum van Amsterdam? Wanneer? ‘Volgende week!’ Ineens moesten we een campagne verzinnen, wat zetten we erop, wat zeggen we tegen de mensen?
