De reis
11 februari 2010. Voor ons ‘The big day.’ We weten het allemaal nog als de dag van gisteren. De dag waar we zo lang op gewacht hadden, en waar we zoveel voor hadden voorbereid was eindelijk aangebroken: het vertrek naar het warme land Zambia, gelegen in het zuidelijke deel van Afrika. Yes, eindelijk was het dan zover. Om 06.00 uur ’s ochtends stonden we daar dan met z’n allen op de parkeerplaats van school, met een grote bus voor onze neus, en afscheid nemende ouders, broers, zussen, vrienden en vriendinnen achter ons. Dan besef je pas dat het nu wel menens is: je gaat echt weg, het is geen droom, het gebeurt echt! Om 06.15 uur was het dan ook zover: afscheid nemen van de ouders en de rest, met een lach en een traan, en dan de bus in. Als laatste nog even gauw een hand geven aan onze conrector Meneer Lutteke, die ons een goede reis en een geweldig verblijf wenste, maar dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Toch nog even gauw om kijken naar pap en mam, want twee weken zie je ze niet meer. Toen iedereen in de bus zat, vertrokken we. Iedereen met het gezicht tegen de ramen aan gedrukt, even een laatste blik op de thuisblijvers, en toen reden we het hoekje om en waren ze weg. Na een busreis van 2 uurtjes kwamen we aan op het vliegveld van Düsseldorf. Daar werden alle koffers uitgeladen en was het tijd om ze meteen in te checken en na een tijdje vertrok de eerste groep richting de gate waar het vliegtuig stond die ze naar London Heatrow zou brengen. Wij zaten ook in die vlucht, en rond 11.15 (Engelse tijd) kwamen we aan in London. Rond half 2 kwamen de anderen die met de tweede vlucht meevlogen aan, en dus was de hele groep weer compleet. Helaas verliep het begin van onze reis niet helemaal volgens schema. Het vliegtuig dat ons die avond om 6 uur naar Johannesburg zou brengen, had vertraging opgelopen, en onze vlucht had daardoor een vertragingstijd van 4 uur. We zouden dus pas om 10 uur ’s avonds vertrekken. Balen! Maar Later, rond half 10 bleek dat we nog een uur vertraging hadden opgelopen. De vlucht had weer vertraging van 1 uur bovenop die andere 4 uur. Pffff.... Dan begint het wachten wel vermoeiend en saai te worden hoor. Rond 12 uur kregen we eindelijk te horen dat we naar de gate moesten gaan waar ons vliegtuig stond, en dan zouden we daar zien of hij vertrok of niet. Bij de gate aangekomen bleek dat we dus inderdaad vetrokken. Wat waren wij toen blij! We zouden toch nog op weg naar Afrika gaan die nacht! Na een lange vliegreis van bijna 12 uur kwamen we dan aan in het warme, maar mooie Johannesburg.
Nadat we geland waren en uitgestapt, was het tijd voor onze eerste malaria pil, en nadat we deze ingenomen hadden, hebben we onze koffers op gehaald. Maar doordat onze vlucht naar Johannesburg dus vertraging had, misten we onze vlucht naar Zambia, wat dus betekende dat we in Johannesburg moesten overnachten. Gelukkig kregen we van Virgin Atlantics, onze vliegmaatschappij, een overnachting aangeboden en ze stuurde ons zelfs uit eten!
Na een goede maaltijd in het restaurant waren we allemaal zo moe van de reis dat iedereen meteen weer naar bed ging, we moesten tenslotte ‘s ochtends weer om half 8 vertrekken naar het vliegveld voor onze laatste vlucht naar ZAMBIA!!!. Na dat we ontbeten hadden vertrokken we rond kwart voor 8 naar het vliegveld. Alles spullen inchecken en daarna wachten tot ons vliegtuig vertrok. Na een korte reis van 2uur kwamen we dan eindelijk aan in Livingstone, Zambia. Snel door de paspoort controle en douane heen en hoppa de busjes in om naar de compound van african impact gebracht te worden. Toen we daar aan kwamen eerst even rustig alle spullen uitgepakt en een kamerindeling gemaakt.
Stage lopen en bouwen voor Nakatindi
Na het bijkomen van de reis heeft african impact ons alle scholen laten zien. Dan zie je pas echt de armoede van Afrika, maar ze vinden het allemaal zo geweldig dat je er bent dat geeft echt een enorme boost.
De 2e dag zijn we op safari geweest. Want dit moet je natuurlijk gedaan hebben als je in Afrika bent geweest dezelfde dag hebben we ook nog een bezoekje gebracht aan de Victoria Falls. Dit was echt heel indrukwekkend, er was ons verteld dat je nat kon worden maar we dachten dat valt vast wel mee, maar we waren er nog geen 5min of iedereen was al doorweekt. Na deze 2 leuke uitstapjes begon de volgende dag het echte werk.
We gingen voor het eerst naar onze stages. De dagen werden voor ons altijd in gedeeld door african impact. In het hoofdgebouw hing altijd een heel schema waar iedereen heen zou gaan die dag. Wij werden ingezet bij de volgende stages: Teaching Observation, Farming, Art Club, Reading Club, Clinic, & Physical education(gym). De meeste van ons werden altijd ingezet bij Teaching Observation. Hierbij ga je achterin de klas zitten. En de les observeren, als de kinderen dan vragen hebben kunnen ze naar jou toe komen of je loopt de klas rond om vragen te beantwoorden. Dit vond meestal ‘s ochtends plaats. Als je ‘s ochtends teaching observation had gedaan was de kans groot dat je ‘s middags ging bouwen. Wij bouwde daar aan ons Community Centre dat zij daar door ons geld kunnen bouwen. Bij de stage farming ging je naar een soort van gemeenschapstuin toe en daar ging je onkruid wieden of je haalde de topjes van de maïs plant af. Op het oog lijkt het zinloos werk, maar het moet wel gebeuren. Verder had je nog art&reading club bij art club gingen we met de kinderen tekenen en een beetje crea beaen. Bij reading club was het meer lezen en de kinderen leren lezen. Het leren lezen was soms best moeilijk omdat dat de kinderen zijn die haast nog geen Engels kunnen. In de ochtend en soms in de middag werden er op de scholen ook nog gymlessen geven door ons. Dit vinden die kinderen daar echt helemaal geweldig, als de jongens een bal zien dan trekken ze die uit je handen en beginnen meteen te voetballen. Maar we hebben natuurlijk niet alleen met ze gevoetbald. We probeerden ze zo veel mogelijk nieuwe dingen te leren die ze zelf ook kunnen spelen als wij weg zijn. We hebben veel estafettes met ze gedaan, we hebben ze laten trefballen en limbo dansen (dat vonden ze helemaal geweldig). Verder gingen 3 meisje uit de groep in verschillende klinieken aan de gang. In de klinieken kwamen dan vrouwen met baby’s langs, zijn moesten dan deze baby’s wegen en mochten bij de patiënten de 3 standaard dingen meten; bloeddruk hartslag en temperatuur. Toen ze daar wat langer waren, mochten ze ook medicijn hoeveelheden samenstellen en aan de patiënten uit delen. Dit hebben ze daar met veel plezier gedaan, maar het is toch even schrikken als je steeds een kaart van een baby te zien krijgt en waar dan op staat dat deze aids heeft dat doet wel wat met je. Zeker als die baby niet aankomt maar afvalt…
Naast al deze stages zijn we natuurlijk ook de stad in geweest. Livingstone is een best wel grote stad. Je ziet in de stad ook goed de verschillen tussen arm en rijk. Als je eenmaal de stad uit rijd kom je steeds meer in de sloppenwijken. Maar het heeft ook veel moderne dingen zoals internet cafés, bioscopen en enorme supermarkten waar ze echt alles verkopen. Na 2 weken Zambia moesten we helaas weer naar huis het afscheid viel voor bijna iedereen nog al zwaar. Het is ook niet niks. Je trekt 2 weken lang de hele dag met mensen op en dan moet je ze op eens verlaten. Het schoolhoofd van Nakatindi hielt nog een mooi afscheid speech voor ons en dat was het dan. Na het afscheid van iedereen vertrokken we dan weer met de truck naar het vliegveld. Toen besefte we pas echt dat we weg gingen en begonnen de tranen te rollen zelfs bij de anders zo stoere jongens.
En dan weer naar huis…
Onze terug reis begon weer met een uur vertraging. Maar verder verliep de reis vlekkeloos.
Toen we aan kwamen op Düsseldorf stonden daar onze ouders al te wachten. We hebben daar nog even afscheid genomen van elkaar en zijn toen gauw naar onze familie gegaan.
Dit was voor de meeste weer een emotioneel moment. Dat was het dan onze Zambia reis.
Het was echt een ervaring die je altijd bij zal blijven. We willen daarom hierbij iedereen nog even bedanken die er voor gezorgd hebben dat wij naar Zambia konden en natuurlijk onze geweldige begeleiding want zonder hen was dit nooit mogelijk geweest.
Job Koerselman & Yornik Onstenk
