Uiteindelijk is dan alles klaar, op het schilderen na. Na het zware bouwen vinden ze dat erg ontspannend.
Het keukenteam is geselecteerd, en popelt om the beginnen.
Er staat inderdaad een jongen erbij. Nicol vindt het koken geweldig, en blijkt ook een getalenteerde zanger te zijn.
Alle leerlingen van de leerlingenwerkplaatsen hadden
leerproblemen. Christina leek anders. Zij viel op door
haar snelheid, durf en praktisch denken. Alleen rekenen
lukte niet zo best. Ze ontpopte zich al direct als een
geboren pastamaker. Maar haar onbesuisde gedrag
kostte ons een dure pastamachine - de 3e in een reeks.
Jacoline had even een korte aanloopperiode nodig. Ineens
had ze de smaak te pakken. In een mum van tijd wist ze
grote hoeveelheden verse pasta te produceren. Ze keek
telkens halsreikend uit naar nieuwe gerechten. Thuis deed
ze alles nog eens dunnetjes over - met een deegroller.
Die heeft duidelijk haar passie gevonden.
Met Jessica was vorig jaar geen land te bezeilen. Wat
ze ook deed, het wilde maar niet lukken …. totdat Lies
haar jongleerballen in de handen drukte. Ze ontdekte
dat ze als enige van de hele groep kon jongleren.
Eindelijk kreeg ze wat zelfvertrouwen.
En diezelfde handigheid ontdekte ze nu ook in de keuken
bij het bakken van pannenkoeken. Met het grootste gemak
draaide zij de pannenkoeken om in de pan. Zij werd onze
beste pannenkoekenbakster.
Voor de zwakbegaafde Edwina was dit waarschijnlijk
de grootste ommekeer in haar leven. Ze kon niet lezen
of schrijven. Op school zat ze er voor spek en bonen bij.
Van huis uit had ze niets meegekregen. Ze kon geen
boterhammen smeren, geen vaat afwassen of afdrogen,
geen vloer schrobben. Met heel veel liefde en geduld
lukte dit uiteindelijk wel. Ze werd echt een kei in beslag
maken. Ze won hiermee gigantisch aan zelfvertrouwen.
Het stille, teruggetrokken poppetje veranderde in een
vrolijk meisje dat uit volle borst met de anderen durfde
mee te zingen en te dansen. Ze voelde zich voor het eerst
gezien en gehoord.
De schuchtere Juanita was ook zwakbegaafd, zij het in
lichtere vorm. Zij had thuis wel enige ervaring met
huishoudelijke karweitjes opgedaan. Net als de andere
meisjes vond ze het heerlijk om schoon te maken.
Maar pasta maken ….. ho maar! Dat durfde ze niet aan.
Pas toen de nood het hoogst was, deed ze een sprong in
het diepe. Op een dag waren er geen andere meisjes die
de bestelde pasta konden maken. Ook waren er twee
vrijwilligers die nog moesten leren hoe zo’n pastamachine
werkte. Juanita overwon haar angst en gaf in haar eentje
een demonstratie in pasta maken. Alsof ze haar hele leven
nooit iets anders had gedaan!
