Voor veel mensen is Peace/vrede een inspiratiebron (gelukkig!) Natuurlijk voor mij ook maar met Peace bedoel ik iets anders of beter gezegd iemand anders...
Sinds 2007 sponsoren mijn vrouw en ik Kansiime Peace. Dankzij onze sponsoring krijgt zij iedere een maaltijd,kan ze naar school en heeft zij de beschiiking tot medische hulp.
Eind 2007 ben ik namens de vmbo-school waarvoor ik werk met 20 leerlingen en 4 collega's voor 3 weken naar Oeganda afgereisd. Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door xplorer (min buitenlandse zaken) Ons doel onze wmbo-pubers kennis laten maken met het leven in een ontwikkelingland. Hun inspireren om de ontwikkelingswerkers van de toekomst te worden.
Op deze reis stond ook 3 dagen Rakai op het programma. Gespannen reisde ik naar deze provincie af deels veroorzaakt door de verhalen die ik al over deze provincie had gehoord: heel veel armoede, nog meer AIDS. Maar ook deels veroorzaakt door de vraag of ik Peace zou ontmoeten..
Na 6 uur rijden en een tussenstop op de evenaar kwamen we aan in Rakai om precies te zijn in de omgeving van Kakuuto. In de anderhalve week dat wij al in Oeganda waren dachten we al veel bittere ellende te hebben gezien. maar de situatie hier trof alles.
Na aankomst bezochten we een ziekenhuisje. Dit ziekenhuisje was puur en alleen gevuld met aan malaria lijdende kinderen en aan AIDS lijdende volwassen. Dit is nog altijd de plek waar ik de dood het dichtsbij heb meegemaakt. later heb ik begrepen dat 1 van de patientes 1,5 uur later was overleden. s'Nachts kon ik de slaap niet vatten terug denkend aan wat ik die dag allemaal had gezien.
De volgende dag gingen we op bezoek bij de kakuuto primary school. Ik wist dat Peace op deze school zat en onderweg naar deze school hoopte ik haar te kunnen ontmoeten.
Aangekomen op deze school werden we enthousiast door de kinderen en docenten welkom geheten. met zang en dans. ondertussen zat ik de zaal met kinderen af te turren of ik Peace misschien kon herkennen. Ik had thuis 1 foto van haar. Ik mijn speurtocht viel 1 klein meisje me op ze stond brutaal voor aan alles te opserveren. Dit kon best wel eens Peace zijn dacht ik. Nadat het officiele welkom was afgelopen vroeg ik aan 1 van de docenten of hij Peace kende. Ja hij had wel een idee maar wat was haar Oegandeese naam: ik wist kansiime, maja hoe spreek je dat uit??? Na veel pogingen had ik blijkbaar de goede uitspraak te pakken en 15 seconden later was Peace gevonden en maakte wij kennis. Vanaf dat moment werd de glimlach die Peace al op haar gezicht had nog groter en werd het spleetje tussen haar tanden nog duidelijker zichtbaar.
Die dag hebben Peace en ik met elkaar opgetrokken. Zij heeft mij de school laten zien, we hebben met ballonnen gespeeld enz...
Peace was zes jaar oud toen en zat net op school thuis sprak ze Luganda en op school leerde ze Engels. Tijdens deze ontmoeten sprak ze maar een paar woordjes Engels. Alle vriendjes en Vriendinnetjes die ze had moest ze wel vertellen dat ik haar Muzungu (blanke) was.
Tijdens het middag eten stond er opeens een oude dame voor me. Achter haar vandaan kwam Peace. Wat bleek dit was Peace haar oma, Peace haar beide ouders zijn gestorven. Deze vrouw bedankte mij dat ik Peace een leven gaf. Ik wist niet wat me overkwam een oude vrouw die hier in nederland al lang in een bejaardenhuis zou wonen, maar ipv daarvan keihard werkt om voor haar kleindochter te zorgen gaat mij bedanken dat ik haar kleindochter een leven gaf?
s'Middags stond er spellen op het programma. Mijn groepje van 4 leerlingen had spellen voor groep 7/8 georganiseerd. Ik moest dit begeleiden veel liever wou ik eigenlijk bij Peace zijn die bij de kleuter hoorde te zijn. ja precies hoorde te zijn want Peace was ook veel liever bij mij en zo hand in hand speelden we de spelletjes. Aan het einde van de dag was het helaas voor het afscheid. Wat een mooie dag was dit! Ook deze nacht kon ik de slaap niet vatten maar nu gelukkig omdat ik lag na te genieten. ( mijn 2 collega's die lagen te snurken waren hier niet de reden van.)
De volgende dag gingen we naar de kerk die naast de school lag. Misschien is Peace er wel dacht ik. Helaas Peace was nergens te bekennen en het regende gigantisch (het was namelijk regenseizoen) het gevolg hiervan was dat de kerkdienst niet was te verstaan omdat het dak van de kerk van stalen golfplaten was gemaakt. En toen opeens voelde ik iets tegen mijn enkels. Ik keek naar beneden. Peace! Zij was onder alle kerkbanken doorgekroppen op bij mij te kunnen zijn. Ik tilde haar op en zette me op mn schoot. nog geen 5 minuten later zat het kleine hummeltje op mijn schoot te slapen. Ik was blijkbaar niet de enige die s'nachts de slaap niet kon vatten.....
Na de kerkdienst was het tijd om terug te rijden naar Kampala en moesten peace en ik afscheid nemen. iets wat ons allebei de nodige tranen kostte.
Terug in Nederland kon ik niet stoppen met denken aan en vertellen over Peace. Na een half jaar bleek dat mijn school nog zo'n reis naar Oeganda ging maken en dat ik dit keer de algemene leiding kreeg. Naar Oeganda betekende voor mij vooral naar Peace!
In februarie 2009 was het dan zover! Ik mocht weer naar Peace! De reis naar Kakuuto leek nog langer te duren dan in 2007! We hadden veel vertraging. gelukkig gingen we meteen naar de school van Peace. helaas was het al laat en waren dus alle kinderen al naar huis. Dachten we! Aangekomen bij de school kwamen er op eens 300 kinderen achter de school vandaan rennen. Verrassing!
Toen ik 2 stappen uit de bus had gezet waren mijn armen opeens gevuld met een meisje wat daarin was gesprongen. u raadt het al Peace. Die dag waren wij weer onafscheidelijk. Ze sprak al wat beter Engels dus we konden ook beter communiceren. Ook de volgende dag bezochten we haar school en waren we onafscheidelijk. s'Middags mochten we Peace haar huis bezoeken (zie foto's)
Dit bleek een hutje van stro te zijn van 1,5 bij 3 meter groot en een uur lopen van school verwijderd. Peace haar oma was inmiddels overleden en peace woonde nu bij haar tante. Deze tante was een paar dagen niet thuis. Want zij was weer een familielid aan het begraven. Peace haar oudere zus van 12 jaar oud zorgde nu voor haar. In een hoek van het huisje lag de voorraad eten die Peace en haar familie had voor de komende 2 maanden: ong 50 maiskolven.
Peace had ook een geit maar uit haar brieven wist ik dat deze maar niet zwanger werd. En dus geen jongen en melk leverde.
na het afscheid van Peace wou ik wat extra voor haar doen. In overleg met onze Oegandeese begeleider in Rakai besloot ik 4 geiten voor haar te kopen. De familie wist hoe ze hiervoor moeten zorgen en het veld waar haar strohutje strond zorgde voor genoeg voedsel voor de geiten. Deze geiten zouden een goede start zijn voor de familie voor ene betere toekomst
Na 3 weken ontving ik goed nieuws uit Oeganda er waren 4 geiten voor Peace gekocht en er waren er zelfs 2 zwanger!
Nog steeds denk ik elke dag aan Peace, hoe gaat het nu met haar, wat zou ze nu doen? Regelmatig ontvangen via het sponsorprogramma een brief van haar en sturen we haar brieven.
Peace is een bijzonder meisje met een mooie optimistische lach ondanks haar slechte leefomstandigheden waarin ze helaas in is geboren. Peace wil later President worden van Oeganda. Peace heeft hoop!
Naast dat ik in mijn 2 reizen Peace heb gezien heb ik nog veel en veel meer Peaces gezien. Meisjes en Jongens die in dezelfde situatie als peace leven. Die geen eten, medische hulp en toegang tot onderwijs en ouders meer hebben. Die ook een steuntje in hun rug kunnen gebruiken. Iets wat hun een goede start geeft op een goede toekomst.
Daarom heeft Peace en de Peaces mij geinspireerd voor het ontwikkellen van dit varkenproject en om deze donatie aanvraag te doen. Om idv meteen 10 Peaces te helpen! En 10 peaces een toekomst te geven.
Over 5 jaar zijn deze 10 gezinnen door het doorgeef systeem in ons programma vermeerder tot 150 gezinnen.
