Iedereen kijk ook bij het vervolg project van Hannie:
http://www.1procentclub.nl/projects/Meubelmakers

Verantwoording Project Toekomst voor Vrouwen en hun kinderen:

Ingediende project aanvraag:
Inrichting van het Centrum voor Vrouwen in Kumoraign te Atturo in het Nuba Gebergte in Zuid Soedan. Lesmateriaal plus oliepers en wateropvang d.m.v. de bouw van een reservoir en het aanleggen van pijpleidingen.
Totale kosten: 4.685 euro

In november 2010 zijn hiervoor de volgende bedragen meegenomen:
Bouw water reservoir incl. pijpleidingen: 1.799 euro
Oliepers 1.439 euro
Generator om stroom op te wekken 1.000 euro
Stoelen/tafels 447 euro
Totaal 4.685 euro

Het gebruik van de oliepers is onze eerste prioriteit
Er is meer simsim verbouwd dan voorafgaande jaren en hieruit wordt olie gewonnen waarmee het eerste directe inkomen* verkregen.
Dat betekent dat er elektriciteit moet zijn, voordat het gehele Centrum voor Vrouwen is voltooid. Daarom is gekozen om ook een generator aan te schaffen en later de inrichting van het centrum voor vrouwen aan te vullen.

Op dit moment worden generator en oliepers geplaatst in een speciaal huisje. De generator zorgt voor directe stroom voor de oliepers.
Er werden al eerder geplastificeerde gezondheidsposters uitgereikt en besproken. Deze lessen worden dit jaar herhaald. Omer Mahana is inmiddels aangenomen als opleider en zal de vrouwen trainen in gezondheidszorg, gebruik van generator en oliepers, os/ploeg, naaimachines en het maken van houdbare voeding.
De gezondheidsposters zijn ook overhandigd aan NCA Norwegian Church Aid in Kauda, evenals een boek over gezondheidszorg. Er wordt ook door hen in diverse districten les gegeven. Artsen van het ziekenhuis in Kommo werken hier inmiddels ook mee. Allen hebben een cd met de documenten.

Onze project doelstellingen worden hiermee gehaald.
Inmiddels zijn er ook 10 bijenkasten geplaatst en komen er binnen opnieuw 10 bijenkasten bij. Ook wordt er les gegeven in gezondheidszorg en hygiëne die ziekte deels voorkomen en het genereren van inkomen voor vrouwen. Educatie in hun eigen Centrum en voldoende middelen waardoor het na twintig jaar oorlog mogelijk wordt inkomen te genereren.

* Bovendien is het budget voor de bouw van een marktplaats met terras in november 2010 meegenomen. In Heiban, dat inmiddels de lokale hoofdstad is hebben we op de huidige markt een stuk grond gekregen waar in de toekomst alle producten van de centra voor vrouwen verkocht worden zonder dat hierover belasting wordt betaald: Coöperation Women Centre.

Direct resultaat:
Inkomen is er nu nog niet. De bouwactiviteiten zijn gestart en de oliepers, generator en materialen voor wateropvang gekocht. Er wordt gebouwd en nadat de machines zijn geplaatst volgt onmiddellijk het gebruik van de oliepers. Het waterreservoir is voor de start van het regenseizoen in mei klaar voor de opvang van water dat daarna, vanaf november, voor een nieuwe oogst zal zorgen.

Als je in een gebied werkt waar regen en droogte elkaar afwisselen, is het niet altijd mogelijk je aan de planning te houden. In dit geval is dat geen probleem omdat er voordat het regenseizoen van start gaat de benodigde bricks door de lokale bevolking zijn gemaakt en men aan het bouwen is.

Toekomst:
In mei 2011 zijn zes projecten Driehoek zo goed als voltooid: In Leira, Shuwaya, Heiban, Tira, Atturo en Njakoma. Dan heeft Tawfig Cucu Moya lagerescholen gebouwd met extra faciliteiten voor weeskinderen en Centra voor Vrouwen waar vrouwen worden opgeleid door Omer Mahana.

Op dit moment is de bouw van een werkhal gestart, waar 16- 17 jarige jongens tot meubelmaker worden opgeleid. Ze komen uit de zes districten waar we werken en gaan na hun opleiding terug om ter plekke te weren en anderen op te leiden.
Stappenplan:
Stap 1: Opleiden van 6 x 3 jongens, t.w. uit Leira, Shuwaya, Heiban, Tira, Atturo en Njakoma
zodat zij zelfstandig inkomen kunnen verwerven. De mogelijkheid om vijf dagen in de week
door te brengen in de compound zodat alleen in het weekend de lange weg naar huis wordt
afgelegd.
Stap 2: Opgeleide meubelmakers hebben daarna de volgende keuze:
a. Werken in Heiban en stagiaires opleiden.
Van de verkoopwinst een klein deel reserveren voor jongens die na de opleiding teruggaan naar hun eigen district en hiervoor de eerste middelen krijgen.
b. Werken in hun eigen district. De jonge meubelmaker krijgt de benodigde gereedschappen mee en een kleine hout voorraad.
Stap 3: Stagiaires opleiden tot meubelmakers.
Deze jongens kunnen ook uit andere districten komen.

De laatste eindjes van de Driehoek Projecten en de start van de opleiding tot Meubelmakers van 16/17 jarige jongens

19 November 2010
Vrijdagnacht zet een chauffeur me om 3.00 uur af bij een klein hotel en om negen uur is een van de hotelbedienden al onderweg naar een speciaal kantoor om me in te schrijven en het benodigde stempel in mijn paspoort te laten zetten. Niet veel later zitten Tawfig, Omer en ik in een betrouwbaar restaurant waar de kans op afluisteren klein is en we ongeremd van gedachten kunnen wisselen.
‘Het regenseizoen bracht veel goeds,’ vertelt Tawfig. ‘Het duurde lang en er kletterde meer water naar beneden dan hiervoor, zodat niets een goede oogst in de weg staat. ’t Was wel lastig dat vele paden langdurig onder water stonden zodat bezoek aan de verschillende districten nauwelijks te plannen viel.’
We besluiten dat we deze keer elk district tweemaal bezoeken. Een dag waarin Omer en ik bijeenkomen met de vrouwen, zodat zij in alle vrijheid een keuze kunnen maken uit de opleidingen die Omer organiseert. Gevolgd door een bijeenkomst van ons drieën met Omda, Sjeikh en lokale bevolking om de eindresultaten te bespreken die in mei zichtbaar moeten zijn. Want dat wordt het ijkpunt voor hetgeen we bereikt hebben, waarna de afhandeling wordt besproken van onderdelen die wat later afgerond worden.
Dit bezoek zal tevens een persoonlijk afscheid zijn van de vele mensen die ik ontmoette, van een jarenlange samenwerking die ook wordt doorgezet na de beëindiging van mijn tochten in de districten rondom Heiban.
Mijn telefoon en email blijven levenslang gericht op hetgeen daarna in gang wordt gezet in Leira, Shuwaya, Heiban, Tira, Atturo, Njakoma en andere districten. En vanaf het moment dat Omer met een zelfstandige lokale NGO doorgaat, bespreken we zijn projectaanvragen zodat ze aan alle gestelde eisen zullen voldoen.

Maar zover is het nog lang niet. Allereerst staan we zondag om 11.00 uur op de stoep bij de veiligheidspolitie, in de volksmond HAC genaamd. Ook hier worden formulieren ingevuld en liggen even later ter beoordeling bij de hoogst verantwoordelijke officier.
`Een bezoek aan Heiban voor de bouw van een lagereschooltje is voslagen overbodig,’ vertelt de man maar ik bekijk uw aanvraag nog eens rustig en weet straks wellicht meer.
Dat meer is er na een uur nog niet en een bezoek aan een ander kantoor is nodig.
Een uur heen en een uur terug dat ons uiteindelijk alleen de naam van een meneer brengt terwijl de verantwoordelijke inmiddels naar huis is gegaan.
De ochtend daarna volgt opnieuw een bezoek en een verwijzing naar het andere kantoor dat een nieuwe naam oplevert. Ook deze naam zet geen zoden aan de dijk en uur na uur wachten we op nieuws, klimmen ook de dag erna vele trappen op waarop afwijzing na afwijzing volgt. Een beleid gericht op ontmoediging en terugkeer zonder een stap buiten Khartoem te hebben gezet.
Vele duistere blikken kruisen de mijne als de verantwoordelijke eist dat we hem een brief van Commissaris Kamal el Nur overhandigen. Pas dan zal hij tevreden zijn en zijn stempel plaatsen. Een stempel dat gisteren al is geplaatst, maar op dit moment niet telt…
Voor Tawfig betekent dat een dagenlange tocht heen en terug, om een brief te overhandigen dat we welkom zijn in Heiban. Dan krijgen we een gestempeld bewijs waarmee we naar Kadugli reizen om daar de positieve beslissing te vernemen die alle spoken over een voortijdige terugkeer verjagen.

Heiban
Eenmaal in Heiban reizen we dag na dag naar onze districten. Vergaderen met vrouwen die zich aanmelden voor lessen in het gebruik van os/ploeg, naaien, houdbare voeding maken en olie persen. Mannen melden zich aan voor gomaftap en de training die door een tiental lokale mannen in januari wordt gegeven.
Er worden binnenkort opnieuw zestig bijenkasten gemaakt die worden verdeeld over de zes districten. Ook is onze plaats op de markt inmiddels bekend en op dit moment start men met het uitgraven van een meterslange fundering. Er worden rotsblokken aangedragen die een stevige ondergrond bieden.

Als we enkele dagen later in Umm Dordo arriveren, na een vijf uur durende tocht met de motor, is daar een bijzonder welkom georganiseerd. De vrouwen hebben zich al verzameld en nemen me op in hun midden. Vele handen strelen mijn hoofd en tientallen handen omvatten mijn schouders, zingend en dansend voeren ze me mee naar de vergaderplaats. Waar even later iedereen zich in de toekomst verdiept en hun wensen op papier worden gezet.
Voordat we opnieuw op de motor stappen worden we door de lagereschooljeugd toegezongen. Lied na lied, ondersteund door vele danspassen en steeds weer een ander meisje dat de groep leiding geeft, golven vele goede wensen om ons heen. Een bijzonder afscheid dat de volgende dag een vervolg krijgt in een gezamenlijke maaltijd die wordt opgevrolijkt door de zwaar invalide man die me het jaar daarvoor enthousiast nadeed. Nu omhelsd hij me keer op keer en maakt duidelijk dat hij van me houdt door een hand op zijn hart, gestamelde kreten en keer op keer grijpen onze handen in elkaar. Het is ontroerend...

Naailes
In Kadorow word ik voor het eerst aangesproken door een jong meisje dat in perfect Engels vertelt dat ze in de vijfde klas zit. Na mijn vraag over haar toekomst hoor ik meer over de droom die ze koestert.
Nadia Konda uit Kadorow, is net als mijn kleindochter Britt
twaalf jaar oud. Allebei dromen ze van een bijzondere toekomst: als ontwerpsters die beroemd worden door de kleding die ze maken, voor prachtige vrouwen uiteraard.
Een droom die werkelijkheid kan worden, hier en in het Nuba Gebergte... Nadia staat inmiddels op Omer’s lijst en krijgt naailes op momenten dat ze niet naar school hoeft. Met wat geluk en doorzettingsvermogen komt haar droom uit, zal ze andere vrouwen in haar omgeving stimuleren zelfstandig een plaats in hun omgeving te veroveren.

Eergisteravond teruggekomen van een zware reis door het Nuba Gebergte, die geweldig is verlopen. Ongelooflijk dat het totale bedrag voor mijn project nu binnen is. Fijn, nu lunnen we ook de laatste stap zetten. Dank aan allen en alvast prettige Kerstdagen.
Op dit moment helpen medicijnen me alle ongewenste bacterien te vernietigen. Dat duurt nog enkele dagen, daarna lukt het wel weer om een gedegen stukje te schrijven over mijn belevenissen.
Bijzonder is wel dat een 12-jarig meisje zich in uitstekend Engels aan me voorstelde en vertelde dat haar grote droom is kleding ontwerpster te worden. Dezelfde droom die mijn blonde 12-jarige kleindochter ook heeft.
Dit meisje mag straks naailessen volgen bij het Centrum voor Vrouwen, op momenten dat zij geen les heeft op haar lagereschool.
Tot de komende week, dan volgt er meer informatie.....

Wat geweldig dat dit project gerealiseerd is. Heel veel succes!
Groet, Margreeth