Weblog

Een tractor kan Niketan op de zorgboerdeij in Afroza' s Place goed gebruiken. Op dit moment werken we uitsluitend met handgereedschap. Voor de jong volwassen bijzondere kinderen die op Afroza's Place hun thuis (= Niketan in het Bengaals) hebben en die waar mogelijk op de zorgboerderij helpen, is dit extra zwaar. In periodes van droogte is de grond hard en moeilijk bewerkbaar, in de regenperiode is het werk zelfs nog lastiger. Ondanks dit zijn we toch in staat om voor een belangrijk deel te voorzien in onze eigen voedselbehoefte. Met een tractor kunnen we de oogst nog groter maken en mogelijk helemaal in onze voedselbehoefte voorzien.

Weet u, dagelijks zingen de huiskinderen op Afroza's Place de nieuwe dag in met een vrolijk lied. Ze voelen zich blij bij ons. Ze hebben er een veilige plek en worden als volwaardige mensen behandeld. Het onlangs geopende nieuwe dagcentrum roepen ze tijdens het werk en wandelingen trots toe als : kijk daar...dat is ons huis! Sinds ze bij ons zijn kijken ze uit naar iedere nieuwe dag. Dat was daarvoor wel anders. Hun gezang vertelt van de dagelijks voedzame maaltijden en zorg en aandacht. Hun onafgebroken 'hello-geroep' met 'high five gebaar' zoemt als een prachtige boodschap, die voor mij ook een opdracht inhoudt, in de oren. Help ons met een tractor op de zorgboerderij nieuwe, betere oogsten mogelijk maken. Alstublieft! (Toon minder)

Baniajuri, 25 februari 2012

Het is de dag, de dag van de opening van het nieuwe dagactiviteitencentrum. Vroeg uit de veren voor de laatste schoonmaakactie. Maar alles is onder controle, of toch niet? Na drie dagen stoeien en gemail met onze hulplijn in Nederland was het ons niet gelukt om een discovloer aan de praat te krijgen. Felix (voorzitter Niketan) wilde er wel nog even naar kijken en ......... wat denk je, binnen tien minuten doet dat kreng (grrrr) het. Maar toch wel blij dat de discovloer het tijdens de opening doet.

Rond 12.00 uur, tijd om om te kleden want de General secretary van de Social Welfare Department zou dan komen voor een gesprek over het kunst & nijverheidsonderwijs. Maar hij was wat verlaat. In onze feestkleren hebben we ons onder de gasten gemengd. Speech, fototoestel en de sleutel van de snoezelruimte lagen klaar in onze afgesloten kamer. Kamer sleutel kwijt. Paniek, stress, zoekacties, maar zonder enig resultaat. Gelukkig hebben we Isaac de klusjesman rondlopen, die na talloze pogingen om de juiste sleutel te vinden, het slot open brak. Wij blij dat we alles weer hebben.

Nee hoor is opeens de sleutel van de snoezelruimte weer weg. Dus paniek, stess, zoekacties, dit keer met resultaat. De sleutel was door de huismoeder meegenomen.

Drie uur te laat komt dan toch eindelijk de General Secretary met zijn hele gevolg. TV en schrijvende pers, opeens is het hartstikke druk. Nu kan het feest beginnen, de ouders met hun kinderen zitten tenslotte ook al drie uur te wachten. Maar nee, de General Secretary wil eerst lunchen. Tijdens de lunch misschien tijd om het Kunst & Nijverheidsonderwijs door te nemen. Alle voorbereidingen lagen hiervoor klaar in de lunchruimte. Maar...... niets meer te vinden. Paniek, stress, zoekacties met opnieuw resultaat. Echter de General Secretary wilde eerst het gebouw zien, dus in alle spoed even een lintje doorknippen.

Een rondleiding met het hele gevolg en de pers door ons gebouw. In de snoezelruimte aangekomen, valt de elektriciteit weg. Geen paniek of stress, this is Bangladesh. Vooral het waterbed en ballenbad trok zijn aandacht.

Na de rondleiding, het officiële gebeuren met elle-lange speeches. 

De zelfhulpgroep ging optreden en de General Secretary wilde weer vertrekken. Wij vonden echter dat we nog iets te bespreken hadden en die gelegenheid kregen we. In het kort hebben we uitgelegd hoe wij het kunst & nijverheidsonderwijs denken te gaan organiseren. Waar bij we hebben aangegeven wat we van de overheid denken nodig te hebben. Er zijn opnieuw vervolg stappen afgesproken.

Hierna konden we eindelijk feesten. Samen met onze jongens uit de woonvoorziening dansen we de stress van ons af, onder luid applaus van het publiek. Wat als een blonde dag begon eindigde bijzonder mooi.

Baniajuri, 24 februari 2012

We zijn de dag begonnen met een heerlijke wandeling naar het dorpje Ramaswarpotti. In dit dorp woont Leyla, een jonge vrouw met een ernstige spastische beperking. Al vanaf het allereerste begin is zij een cliënt van het project. Wij brachten haar de uitnodiging voor het feest van morgen. Alle uitnodigingen zijn door de werknemers persoonlijk verspreidt, dit omdat er in Bangladesh geen postbezorgers zijn.

Terug bij het centrum zijn de voorbereidingen voor het feest in volle gang. Een hele ploeg mannen maken van bamboestokken een podium en een feesttent, onder toezichthoudend oog van Imran. Alle ruimtes zijn nog eens gecontroleerd, de laatste electriciteitspunten aangesloten, spiegels, schilderijen en pictoborden opgehangen. Verf resten verwijderd, steunen in de gehandicapten toilet gemaakt en een bankje in elkaar getimmerd. Trots willen we u dan nu ook het eindresultaat van een aantal ruimtes laten zien.

Bangladesh, 23 februari 2012

Tijdens alle drukte rondom de opening van het nieuwe dagactiviteitencentrum ook nog even op bezoek bij het centrum in Tapra en Ghior. In Tapra werden we warm onthaalt door de moeders en de kinderen. Nosrul een jongen met een spastische verlamming komt al 15 jaar naar het centrum. Hij was reuze enthousiast om zijn kalama (wat moeder-tante betekent in het Bengaals) weer te zien. Ik, Antoinette, herinner me nog goed de dag dat hij binnen kwam. Hij vertelde ons vandaag dat hij eigenlijk moest trouwen, maar dat kan hij niet.

In de klassen voor speciaal onderwijs geven onze eigen gehandicapte jongeren als professionele leerkrachten, les aan dove en licht verstandelijk gehandicapten. Ze leren lezen, schrijven en rekenen. Trots laten de dove kinderen ons zien wat ze allemaal al kunnen schrijven.

Ondertussen zitten de moeders buiten op de bank gezellig te kletsen en hun ervaringen rondom de zorg van hun kind te delen.

In Ghior heerste een heerlijke georganiseerde rust. Elke donderdag zijn daar twee groepen aanwezig; één met kinderen met een verstandelijke handicap en één groep met jonge jongens die een auditieve - of een verstandelijk handicap hebben. De “kindergroep” was aan het vingerverven. Op alle blaadjes waren vrolijke kleuren te zien.

De jongste van de groep, een meisje met het syndroom van down van twee jaar, was ook aan het verven maar vond het ook leuk om haar gezicht te schilderen.

De jongens waren ook met verf in de weer. Samen met de ergotherapeut waren zijn hun motoriek aan het trainen. Zij zitten in de voorbereidende fase op een overstap naar het nieuwe dagcentrum/trainingscentrum.

Bij terugkomst in Baniajuri zien we dat de voorbereidingen voor de opening van aankomende zaterdag al volop aan de gang zijn. Vanuit het dagcentrum klinken de stemmen van de leden van de zelfhulpgroep. Zij zijn druk bezig het optreden, met zang en dans, voor de opening te oefenen. En op de binnenplaats is men bezig het podium op te bouwen. Dat beloofd heel wat........

Baniajuri, 21 februari 2012

Hoeveel heb jij voor je man betaald?

Shobita een zorgmoeder van de woonvoorziening verteld stralend dat ze meer wil verdienen. Op de vraag waarom begint ze verlegen te lachen. Ze wil graag trouwen verteld ze. Maar omdat ze al in de 30 is en een donkere huid heeft is de bruidsschat erg hoog. Omdat haar moeder overleden is en haar vader op leeftijd is, moet zij zelf de bruidsschat betalen. Daarbij is ze verliefd, ze heeft een leuke man ontmoet. Als een tiener met een rode blos op haar wangen verteld ze ons het hele verhaal, hoe ze elkaar ontmoet hebben, hoe ze stiekem een keer naar hem toe is gegaan. De bruidsschat is 1500 euro, dat zijn drie jaar salarissen. En dan moet ze daarnaast ook nog het feest betalen........

Hoeveel kost de opleiding van jouw kind?

Akhlas de coördinator van de woonvoorziening verteld dat het een zware klus is om zijn kinderen te voorzien van een goede opleiding. Zijn twee dochters zitten op het voortgezetonderwijs, voor de basisvakken betaal je boekengeld, maar je kan niet slagen als je daarnaast ook niet een aantal keuze vakken volgt.

Per maand kost een keuze vak 5 euro, de maand telt 21 lesdagen. De leerkracht stopt dit geld rechtstreeks in zijn zak. Dat met 40 leerlingen in de klas, levert toch best iets op. Zijn zoon Anish gaat naar de HBO, daar moet hij minimaal drie keuze vakken volgen. Per vak kost dat 10 euro per maand. De maand telt in dit geval 12 lesdagen. Een leuke verdienste voor een leerkracht. Het gemiddelde wat een Bengaal verdient is 50 euro per maand. Weinig jongeren zijn hierdoor in de gelegenheid om een goede opleiding te volgen. Dit is pure corruptie, maar men moet allemaal maar mee doen en de overheid sluit de ogen.

Baniajuri 20 februari 2012

Doodmoe maar voldaan sluiten wij de dag af. Wat is er vandaag een hoop werk verzet.We zijn zo goed als klaar voor de grote opening op zaterdag 25 februari.

Met ons to do lijstje in de hand hebben we iedereen aan het werk gezet. De fysiotherapeuten hebben de fysio ruimte als echte mannen schoon gemaakt. Zodat het daarna nog een keer door de schoonmaakster moest gebeuren. De schoenen en spalken zijn ook door de fysiotherapeuten schoon gemaakt, lekker in een sopje. Ze hebben de fitness apparaten in de ruimte gezet, de fysioballen opgeblazen. Maar daarvoor kregen ze de deskundige hulp van Sagor. Er zijn kasten versleept naar de receptie en dagopvang ruimte.

De groepsleiders hebben de peutergroep ingericht. Speelgoed uitgezocht en schoon gemaakt. We hebben er een ballenbad ingezet met een glijbaan er in. Nu hebben we twee groepen gecreeërd, een peutergroep en een kinder ontwikkelingsgroep. Buiten werd er geveegd, gedweild, stenen gesjouwd, afval verzamelt, en kasten geverfd.

Boven naaiden drie vrouwen en een man hun vingers kapot aan de matrassen. Deze moesten allemaal voorzien worden van afneembare bekleding. Omdat ze geen vingerhoedjes hadden, ging er een doos pleisters doorheen. Maar ..... de zes matrassen die af moesten zijn klaar.

Het kantoor is ingericht, van de door Exact gedoneerde computers voorzien en alle dossiers zijn uitgezocht.

Doordat 's middags de mensen van de andere dagcentra ook kwamen helpen is ook de houtgroep opgeruimd en dat was een onoverzichtelijke mega bende. Het verschil is enorm. Zonder hun hulp waren we nooit zo ver gekomen. Want drie mannen waren volledig onnodig een rieten scheidingswand, rode accenten aan het geven.

Een medewerker had van iemand anders zijn to do lijstje, de opdracht gekregen om een oude palletkast die in een berging staat blauw te verven.

En dan de snoezelruimte. Al vier dagen zijn Brenda, Antoinette en een tube mega power lijm daar onophoudelijk mee bezig geweest, maar nu is die klaar! Electriciteitsdraden zijn weggewerkt, het ballenbad gevuld en dan het waterbed.

Het waterballet o nee, het waterbed. Wat een gedoe. Dankzij mail verkeer met de Sensory shop uit Nederland stond het dan toch echt zoals het hoorde in elkaar. Maar waar is de schuimstofbak en de heetwaterketel???? Blijkbaar niet meegekomen in de container of is het voor iets anders gebruikt? Maar ach, powerwomans dat we zijn hebben we het zelf gemaakt met schuim en lijm. Nu nog even vullen en klaar, dachten wij. Maar in Bangladesh zijn de tuinslangen niet echt goed. Terwijl wij nog aan het opmeten waren of we het met de tuinslang wel gingen redden, gilde iemand al naar een ander dat de kraan aan moest. Bijna hadden we een zwembad snoezelruimte.

Gelukkig konden we het toen nog verkomen, niet wetende dat het uiteindelijk toch een zwembad werd. De tuinslang was namelijk om de 30 centimeter kapot. Dus geen druk en een waterballet. Terwijl Brenda druppel voor druppel het bed vulde, dweilde ik me uit de naad met een wisser waarvan de stok een halve meter was, al het water uit de snoezelruimte. Een uur later waterbed dan toch gevuld en wij totaal kapot. Shusal kreeg de eer om het waterbed te testen en Mohar Ali lag inmiddels breed lachend in het ballenbad.

Op de achtergrond zongen Imran en Sagor door de microfoon prachtige liedjes.

Wat een dag!

Baniajuri (Bangladesh), 19 februari 2012 - Vandaag was het dan zo ver, de eerste kinderen kwamen proef draaien in het nieuwe dagcentrum. Wat een overdaad aan indrukken! De kinderen en hun moeders keken hun ogen uit. Daar staat dan een prachtig mooi nieuw centrum met nieuw speelgoed, nieuw meubilair op ze te wachten.

Jahid wilde gelijk met de auto's spelen, Tamina liep op de knuffels af en wilde ze het liefst allemaal op pakken en knuffelen. Anderen pakte de brandweer auto, de sesamstraat telefoon of de duplo blokken. De groepsleider en fysiotherapeut hadden ook weer zin om aan de slag te gaan en gaven de kinderen amper tijd om alle nieuwe indrukken te verwerken.

Één van de moeders liet weten hoe dankbaar ze zijn. Volgens haar konden Bengalen dit zelf nooit voor elkaar krijgen. Het moest vast een moeilijke klus zijn geweest voor Niketan, maar het resultaat mag er zijn. De jongens van de woonvoorziening moesten wennen aan al die kleine kinderen, maar hadden ook zin om te spelen en het nieuwe speelgoed te ontdekken. Vooral het speelgoed waar geluid uit komt was erg intrek. Het bellen met een sesamstraat mobieltje die steeds 'hello' zegt is toch leuker dan praten tegen een mobiele tegel. Toen de electriciteit weg viel bleven de jongens in het donker verder spelen en dansen op de muziek van little people. We moesten ze er om 18.30 uur echt uitslepen.

Ondertussen gingen de andere werkzaamheden in het pand gewoon verder. Er is volop geschuurd, geverfd, geboord, getreuzeld, gelachen, gepraat, gehangen en gewacht.

Baniajuri (Bangladesh), 18 februari 2012 - Vandaag een Bengaalse dag met een Hollands tintje en dat werkt motiverend voor iedereen. Er is zoveel werk verzet dat we nagenoeg klaar zijn voor de opening.

Het to do lijstje is helemaal afgewerkt en ....... ze hebben zelfs meer gedaan.

Speelgoedkasten zijn opnieuw geverfd, schoongemaakt en ingericht. Kasten zijn in elkaar gezet, meubels naar de juiste plekken gesjouwd, matten genaaid, ruimtes opgeleverd, schoon gemaakt en ingericht. Nu alleen nog wachten op de electriciën en dan de laaste hand aan de snoezelruimte. Dan de kantoren en de houtgroep inrichten en het is klaar! Morgen komen de eerste kinderen naar het dagcentrum en zijn we back in buisiness.

Doordat het lijstje zo motiverend werkte was iedereen, zelfs de managers hard aan het werk en hoefde zij niet met z'n drieën rond te lopen om te supervisen. Dat maakte dat wij ( Brenda en Antoinette) al helemaal overbodig waren.Dus tijd genoeg om een rondleiding te geven aan Engelse en Bengaalse gasten. Een korte impressie wat zij er van vonden:

'I'm so impressed'

'It is so professional'

'I'm so gratefull that you are doing this for my country'

'What a powerwoman, so down to earth'

En ondertussen werd er naast het harde werk nog thee gebracht voor de gasten en draaide in de woonvoorziening het programma door. Wat die Bengalen allemaal wel niet kunnen! Na het bezoek met de jongens naar de Gamma om verf te halen. Lekker een eindje wandelen, langs ons rijstveld en vanaf de verte ons mooie complex bewonderen. Wat zijn we trots met z'n allen. De jongens bleven maar roepen, mijn huis, mijn huis.

Ondertussen vormde wij de attractie dag van de dag. Wat moeten die twee blanke vrouwen met vier gehandicapte jongens. Dus dat werd ook volop gevraagd en er vormde achter ons een enorm gevolg. De jongens genoten zichtbaar. Ze hadden een lach van oor tot oor en wij ook.

Nu nog een lijstje voor morgen maken en dan kan de dag weer beginnen.

Baniajuri (Bangladesh), 17 februari 2012 - Donderdag op weg naar het project. Willen jullie er echt zo vroeg zijn ?! Na zo'n lange vlucht moet je toch uitslapen?! Nee we zijn nieuwsgierig we willen zo vroeg mogelijk vertrekken. En daar komt de aap uit de mouw, ze zijn nog niet klaar met het nieuwe gebouw.

Tja als we daar op hadden moeten wachten dan hadden we een week later moeten vertrekken.

Maar de snoezelruimte is klaar dus wij kunnen aan de slag. Of toch niet? Nee alle ruimtes zijn klaar, behalve de snoezelruimte! Ach kleinigheid, ik had toch pas twee weken geleden aangegeven dat ik daarmee wilde beginnen.

Een mierenhoop van

mannen sjokken van hot naar her.

Wij proberen de structuur te vinden en of anders de logica te vinden, maar die is er niet, of toch wel maar dan op zijn Bengaals. Schoonmaken doen ze met vies water en een nog viezer doekje naast open vuur wat flink opgepookt wordt. Maar iedereen is aan her werk, zelfs de jongens van de woonvoorziening werken mee.

Vrijdag is de snoezelruimte klaar. De mannen zijn heel vroeg begonnen om ons een plezier te doen.

Er worden matrassen opgemeten en met afneembare stof bekleed, het waterbed wordt in elkaar gezet en het ballenbad wordt gemaakt. De timmerman heeft gouden handjes en begrijpt precies wat we willen. De kast en stoelen zijn in het dagcentrum gezet. De elektricien kwam ook op zijn vrije dag voor ons terug en opeens lijkt het ergens op. Voor morgen ligt er een To Do lijstje klaar, kijken of dat structuur brengt. Of begrijpen wij de Bengalen en hun werkwijze gewoon nog steeds niet?