Namaste ! Het is begin mei. In Nepal is het deze tijd van het jaar volop zomer en bloedheet. Het nieuwe schooljaar is 2 weken geleden begonnen. Kinderen zitten in een nieuwe klas, hebben nieuwe schooluniformen aan en krijgen nieuwe boeken. En dit schooljaar hebben de kinderen in Harpan ook een nieuwe bibliotheek en een nieuw kleuterlokaal. Om dit met eigen ogen te aanschouwen, besloot ik met een paar leden van onze lokale partnerorganisatie de trip naar Harpan te maken. Nu is de moesson erg vroeg dit jaar en regent het al een paar weken elke middag. Hoewel: regen is niet echt het juiste woord, het stortregent. De Himalaya staat bekend om haar moesson, maar in de grootste bergketen op Aarde spant de Harpan-vallei de kroon. Dus we gingen meteen na het ontbijt op pad om vroeg in de middag voor de regen terug te zijn, vooral ook omdat we met de motor zouden gaan. Harpan ligt hemelsbreed nog geen 20 kilometer van de grote stad maar die ochtend deden we er bijna 3 uur over. De regen had de onverharde weg naar het dorp bovenop de heuvel zo goed als onbegaanbaar gemaakt. Vooral op de steile stukken waren door de regen hele stukken van het pad weggespoeld.
Eenmaal aangekomen in het dorp worden we onderzoekend nagekeken. Op de school hebben leraren de 2 nieuwe lokalen een feestelijke tintje gegeven met ballonnen. Het hoofd van de school begroet ons met een glimlach en een handdruk. De kleuterklas is geweldig geworden. Er ligt zelfs vloerbedekking zodat de kleintjes kunnen kruipen. Omdat het allemaal nog een beetje onwennig is, mogen moeders en zelfs oma’s mee naar binnen. Ergens in een hoek begint toch een peuter te huilen. Het zijn ook wel veel nieuwe indrukken voor zo’n kleine spruit. De kleuterjuf daarentegen straalt van blijdschap in haar nieuwe klaslokaal. In oktober komt er een stagiaire van de PABO uit Utrecht die haar zal laten zien hoe je Montessori materialen kan gebruiken. De juf kijkt er nu al naar uit. Ondertussen mag ik even in een van de groepjes zitten. Heerlijk: van zo’n moppies zou iedereen vrolijk worden! We nemen ten slotte nog een kijkje in de bibliotheek ernaast die ook vandaag wordt geopend. De bieb is door een andere sponsor uit Nederland bekostigd en het geheel is door Stichting Maya als dubbelproject uitgevoerd.
De informele opening krijg op het eind nog een officieel tintje: het schoolhoofd houdt een korte speech en we krijgen traditionele mala’s (bloemenkransen) omgehangen en veel tika op ons gezicht (rood poeder dat de zegen van de goden vertegenwoordigd). In de verte pakken donkere wolken zich samen, dus we moeten de aangeboden lunch helaas afslaan. Om 13 uur beginnen we de weg terug naar beneden. Onderweg zwaaien dorpsbewoners naar ons als ze de tika en mala’s zien. De afdaling op de terugweg gaat sneller dan de heenweg maar duurt toch nog 2 uur. De hemel wordt steeds donkerder maar het blijft droog. Omdat ik achterop zit, heb ik alle gelegenheid om in gedachten de blije gezichtjes van de kleuters en peuters uit Harpan nog eens langs te zien komen. Als we bijna terug zijn in de stad barst de bui toch los. We moeten schuilen. We vertellen elkaar hoe we deze ochtend hebben beleefd. Mijn Nepalese partners, in het dagelijkse leven allebei leraar op een middelbare school in het centrum van de grote stad, hebben het net zo ervaren als ik: dorpskinderen deze voorzieningen kunnen bieden voelt heel erg goed. Dan stopt de bui net zo plots als hij losbarstte en vervolgen we onze weg.
