Nog steeds is het wachten op betere tijden. Zie ik tijdens slapeloze nachten alsmaar de gezichten van al die vrouwen voor me: In Leira, Shuwaya, Heiban, Tira, Atturo en Njakoma. Heb geen idee of de mensen nog in de grotten schuilen waarheen ze vluchtten in juni 2011. In andere jaren werd in april de landbouwgrond rijp gemaakt en ingezaaid. In mei begint het regenseizoen en in november werd er geoogst. Hoe dit nu moet? Geen idee, alle informatiekanalen zijn geblokkeerd en het blijft angstig afwachten.

Het wachten is nog steeds op betere tijden. Op het moment dat de Nuba weer vrij zijn en we er kunnen overleggen hoe en wanneer we verdergaan.
Kijken wat er vernield is, en een prioriteitenlijstje maken.
Zeker is dat ik er weer heenga, zodra het verantwoord is. We de mensen niet laten vallen maar opnieuw enkele stappen verder helpen.
Die tijd komt, dat is zeker. En dan staan we klaar om verder te gaan....
Groet, Hannie Halma

Zuid Kordofan, het Nuba Gebergte waar het nu iets rustiger wordt. Maar waarvan het niet zeker is wanneer er weer vrede heerst....
Op dit moment heeft niemand zicht op het moment waarop er opnieuw vrede zal heersen, en de overlevenden in staat zijn de draad weer op te pakken. Pas nadat de rust in het gebied is weergekeerd zullen we onderzoeken wat de stand van zaken is. Naar aanleiding hiervan bekijken we welke prioriteiten er zijn, en op welke wijze we de mensen het best kunnen helpen: in Heiban, Leira, Shuwaya, Tira, Atturo en Njakoma.
Zeker is dat we gaan herstellen wat is vernield, en het meubelmakers project tot een goed einde wordt gebracht!!!

De situatie in Zuid Kordofan, het Nuba Gebergte, is momenteel beangstigend. Er zijn gevechten uitgebroken en de dorpjes Dellamy, Shat, Korongo Abdalla, Talodi, Teisay en Buram, Um Dorain, Um Sirdiba, Saraf el-Jamoos en Silara zijn gebombardeerd.
Op dit moment is telefoon en/of email contact te gevaarlijk voor de mensen die voor ons werken. Maar zodra er een gunstige omslag is, hoort u meer over de mannen, vrouwen en kinderen waarbij wij zo intens betrokken zijn. We bekijken dan opnieuw op welke wijze we hen kunnen steunen: De jongeren die net van de lagereschool kwamen en zich van hun jeugd alleen herinneren dat ze van grot naar grot vluchtten, de vrouwen die na zoveel ellende eindelijk naar een betere toekomst toeleefden, en de mannen die ook nu al voor vele andere familieleden zorgen. Zich verantwoordelijk voelen voor kinderen die achterbleven, nadat hun ouders werden vermoord tijdens een lange oorlog waaraan in 2005 officieel een einde kwam.
U kunt ervan uitgaan dat wij, als Stichting Abdo, uitermate betrokken blijven bij de mensen in Heiban, Leira, Shuwaya, Tira, Atturo en Njakoma. We bovenal denken aan onze medewerkers die hun hoofd boven het maaiveld uitstaken door onze projecten uit te voeren en inhoud te geven. De mensen hielpen een toekomst op te bouwen, door hun kinderen onderwijs te laten geven en vrouwen inkomsten leerden verwerven met middelen van verschillende aard. Er tevens het project meubelmakers in de steigers zetten.

Mijn reis naar het Nuba Gebergte is geboekte en 29 april vertrek ik weer. Zal het opnieuw gaan zoals hieronder beschreven wordt? Hoop dat het deze keer sneller gaat als in november 2010!
Vrijdagnacht zet een chauffeur me om 3.00 uur af bij een klein hotel en om negen uur is een van de hotelbedienden al onderweg naar een speciaal kantoor om me in te schrijven en het benodigde stempel in mijn paspoort te laten zetten. Niet veel later zitten Tawfig, Omer en ik in een betrouwbaar restaurant waar de kans op afluisteren klein is en we ongeremd van gedachten kunnen wisselen.
‘Het regenseizoen bracht veel goeds,’ vertelt Tawfig. ‘Het duurde lang en er kletterde meer water naar beneden dan hiervoor zodat niets een goede oogst in de weg staat. ’t Was wel lastig dat vele paden en laaggelegen stukken langdurig onder water stonden zodat bezoek aan de verschillende districten nauwelijks te plannen viel.’
Tja, zoals gewoonlijk schieten onze werkzaamheden niet erg op tijdens het regenseizoen. Omer is in enkele dagen naar Umm Dordo gelopen en wat later naar Shuwaya, zodat hij daar met enkele vrouwen van het centrum kon overleggen. Veel meer valt er niet te doen gedurende zo’n periode.
We besluiten deze reis elk district tweemaal te bezoeken. Eén dag waarin Omer en ik bijeenkomen met de vrouwen, zodat zij in alle vrijheid een keuze kunnen maken uit de opleidingen die Omer organiseert. Gevolgd door een dag waarop we met ons drieën naar het binnenland trekken om te vergaderen met de Omda, Sjeikh en de lokale bevolking. Met allen de eindresultaten bespreken die in mei zichtbaar moeten zijn, want dat wordt het ijkpunt voor hetgeen we hebben bereikt.
Maar zover is het nog lang niet. Allereerst staan we zondag om 11.00 uur op de stoep bij de veiligheidspolitie, in de volksmond HAC genaamd. Ook hier worden formulieren ingevuld en liggen even later ter beoordeling bij de hoogst verantwoordelijke officier.
`Een bezoek aan Heiban voor de bouw van een lagereschooltje is volstrekt overbodig,’ vertelt de man, ‘maar ik bekijk uw aanvraag nog eens rustig en weet straks wellicht meer.’
Dat meer is er na een uur nog niet en een bezoek aan een ander kantoor is nodig. Een uur heen en een uur terug dat ons uiteindelijk alleen de naam van een meneer brengt terwijl de verantwoordelijke zelf al naar huis is gegaan.
De ochtend daarna volgt opnieuw een bezoek en een verwijzing naar het andere kantoor dat een nieuwe naam oplevert. Het zet geen zoden aan de dijk en uur na uur wachten we op nieuws, klimmen ook de dag erna vele trappen op waarop steeds weer een afwijzing volgt. Het is een beleid gericht op ontmoediging en terugkeer naar Nederland zonder een stap buiten Khartoem te hebben gezet.
De komende verkiezingen in Zuid Soedan zijn hier wellicht debet aan, hoewel er voor het Nuba Gebergte andere regels gelden. Want in de Comprehensive Peace Agreement dat in januari 2005 in Kenia werd ondertekend is een Three Areas Protocol opgenomen betreffende Zuid Kordofan (Nuba Gebergte), Blauwe Nijl en Abyei. Drie gebieden die tussen het Noorden en het Zuiden in liggen en waar het zelfbeschikkingsreferendum later plaatsvindt.

Na een korte nacht kruisen opnieuw duistere blikken de mijne als de verantwoordelijke eist dat we hem een brief van Commissaris Kamal el Nur overhandigen. Pas dan zal hij tevreden zijn en zijn stempel plaatsen. Een stempel dat gisteren al is geplaatst, maar op dit moment niet telt…
Voor Tawfig betekent dat een dagenlange tocht heen en terug, waarvan hij terug komt met een officiële envelop waarin de zozeer gewenste brief zit. Dan krijgen we een gestempeld bewijs waarmee we naar Kadugli mogen reizen. Vernemen uiteindelijk in het lokale HAC kantoor de definitieve beslissing en krijgen het officiële formulier dat alle spoken over een voortijdige terugkeer verjaagt…

Om half zes haalt Omer me op en niet veel later schuiven ook Tawfig en Elham, zijn jonge echtgenote, bij ons aan op het van plastic bedrading voorziene bedje dat er voor de wachtenden staat.
Anderhalf uur later vertrekken we naar Kadugli, in een gammele bus die moeite heeft met de vele hobbels en de gaten in de weg. Tevens een lange remweg nodig heeft bij iedere controleplaats en pas hortend en stotend op gang komt als we honderden meters verder zijn. Lastig, omdat het erop lijkt dat de controleposten verdubbeld zijn en er ongelooflijk vaak een hand wordt uitgestoken om een bedrag in ontvangst te nemen.
De bergplaatsen boven ons hoofd zijn ongeschikt voor een stevige tas met inhoud, de zitplaats is smaller dan ooit en er is maar net voldoende ruimte om mijn voeten een plaats te geven. Onder de stoelen, naast je voeten, boven je hoofd en in het gangpad ligt het vol met bagage van deze of gene.
Maar ondanks dat boffen we. Deze chauffeur ziet geen reden zijn saaie dag op te vrolijken met wat bango. Een geestverruimend middel dat zijn blik op de omgeving versmalt terwijl de snelheid van zijn vervoersmiddel met vreemde sprongetjes omhoog gaat.
Als we uren later Kosti passeren, de plaats waar vandaan kleine vrachtschepen richting het zuiden varen, kijkt iedereen elkaar vragend aan.
`Zijn we nu pas in Kosti? Hoe kan dat, hoe moet dat verder,’ klinkt het van alle kanten. `Waarom houdt de busmaatschappij nooit rekening met de Nuba? Waarom krijgen wij een oude bus zonder voorzieningen die de lange reis nauwelijks aankan?’
Iedereen realiseert zich dat de weg naar El Obeid, Dilling en uiteindelijk Kadugli nog lang is. Te lang voor deze dag want onze aankomsttijd schuift voortdurend door: van vanavond zes naar zeven uur, dan naar acht uur en verder...
Om negen uur staan we stil op de markt van Dilling en is onze kans op doorrijden naar Kadugli in rook opgegaan. De chauffeur dwingt iedereen om uit te stappen, zijn of haar spullen te verzamelen en zich morgenvroeg opnieuw te melden. Argumenten helpen niet, dat overal mensen op zijn passagiers wachten ook niet. Want hij is het niet die dit beslist, maar zijn meerderen in Khartoem staan niet toe dat hij doorrijdt. Ze zijn bang door de overvallen van de laatste tijd, van de vele jokobayt die zichzelf met geweld andermans spullen toe-eigenen.
Het grote bagageluik gaat open terwijl velen verslagen om zich heenkijken. Op zoek gaan naar een smal bed waarop je je kunt uitstrekken, of een stuk karton dat net in een donkere hoek van de markt past. Ze ergens een stuk touw vandaan toveren waarmee koffers aan elkaar worden gebonden en een lus in je hand waarschuwt als iemand te dichtbij komt.
We drinken koffie en hebben geen idee hoe dit verder moet. Alle bedden zijn al door anderen in beslag genomen en Elham en Tawfig hebben niet alleen beddengoed en een hele keukeninrichting meegesjouwd, ook andere spullen die tijdens een lang verblijf in Heiban nodig zijn. Hoe kunnen we dat alles bewaken terwijl we ook nog wat willen slapen?
Het is opnieuw even slikken als ook hier van alles mis gaat terwijl onze tocht door het binnenland nog niet eens is begonnen. Dagen tellen is zinloos en mijn horloge zit alleen maar in de weg, help me niet te genieten van deze kleurrijke omgeving waarin anderen zich zonder mopperen bij de situatie neerleggen…